Upp úr 1960 urðu tyristorar og uppfærðar útgáfur þeirra að staðal rafeindabúnaði; hins vegar var árangur-hraðareglur þeirra langt undir kröfum. Árið 1968 hófu há-tæknifyrirtæki- undir forystu Danfoss-að massa-framleiða breytilega tíðni drif (VFD) og hófu nýtt tímabil iðnvæðingar tækninnar.
Bylting í púlsbreiddarmótun-Variable Voltage Variable Frequency (PWM-VVVF) hraðastýringartækni átti sér stað á áttunda áratugnum, en þroski örgjörvatækninnar á níunda áratugnum auðveldaði innleiðingu ýmissa hagræðingaralgríma.
Um miðjan-til-lok níunda áratugarins hafði VVVF driftækni verið markaðssett og almennt tekin upp í þróuðum ríkjum eins og Bandaríkjunum, Japan, Þýskalandi og Bretlandi. Þó að elstu drif hafi verið þróuð í Japan með breskum einkaleyfum, náðu Bandaríkin og Þýskaland-nýtingu styrkleika sinna í rafeindaíhlutaframleiðslu og rafeindatækni-fljótt markaðinn fyrir hágæða vörur.
Samanborið við þróun erlendis byrjaði innleiðing VFDs í mínu landi tiltölulega seint og náði aðeins víðtækri kynningu seint á tíunda áratugnum. Landslagið innanlands má draga saman á eftirfarandi hátt: tæknin í heild var eftirbátur, með verulegu bili í samanburði við háþróaðan rannsóknarárangur erlendra hliðstæða; það voru mikilvægar tæknilegar eyður varðandi kjarnaíhluti, -sérstaklega, nánast engir innlendir framleiðendur gátu framleitt lykilafltækin sem þarf til framleiðslu á VFD, sem gerir kjarnatækni háð innflutningi; og vörusamsetningin var einbeitt í lág-spennueiningum og lágum-til-miðjum-markaðshlutum. Vegna takmarkana á áreiðanleika vöru og framleiðsluferlum beittu innlendar drifvélar fyrst og fremst lágspennuforritum og mörkuðum með hóflegar kröfur um afköst, á meðan mikil-afkastamikil-orkugeirinn var einkennist af erlendum stórfyrirtækjum.
Frá aldamótum 21. aldar hafa innlendir VFDs aukist stöðugt í áberandi og eru nú sífellt að ná hámarks-markaðnum. Shanghai og Shenzhen hafa komið fram sem leiðandi miðstöðvar fyrir þróun innlendrar VFD tækni.


